Voor vier van de zes delen van zijn Mis in g-klein (BWV 235, volgende maand in dit programma) ontleende Bach de muziek aan de cantate van vandaag, 'Es wartet alles auf dich' (BWV 187); d.w.z. hij hergebruikte er alle delen van, behalve de voor een mis categorisch ongeschikte recitatieven en het koraal. Bach rekende deze cantate blijkbaar tot zijn meest geslaagde composities, waard om in meer bestendige vorm voor het nageslacht behouden te blijven. En met goede reden.
Reeds de kwaliteit van het libretto stijgt uit boven de teksten van tijdgenoten waarmee Bach gewoonlijk werkte. Bach ontleende de tekst van deze - en enkele andere cantates van medio 1726 - aan een bundel van een onbekende dichter uit 1704 die door Bachs verre achterneef Johann Ludwig uit Meiningen was gebruikt voor een cantatejaargang waaruit Bach in het voorjaar 1726, zijn eigen cantateproduktie tijdelijk onderbrekend, maar liefst 18 cantates uitvoerde.
De reeks 'Meininger cantates' waartoe BWV 187 (met o.m. BWV 102, hier op 28 november j.l.) behoort heeft als gemeenschappelijk kenmerk dat ze bestaan uit twee delen die voor en na de preek werden uitgevoerd: een oud-testamentische en een nieuw-testamentische bijbeltekst, elk gevolgd door een recitatief en een aria. Zo ontstaan uit zeven nummers bestaande cantates, met een symmetrische struktuur en de nieuw-testamentische tekst in het midden:
BWV 187 schreef Bach voor de zevende zondag na Trinitatis, 4 augustus 1726, waarvoor de evangelietekst (Marcus 8:1-9) verhaalt hoe Jezus met zeven broden en een paar visjes een menigte van 4000 mensen te eten geeft, waarna er nog zeven manden restanten overblijven. Dit verhaal komt in de cantate niet expliciet aan de orde maar geeft de tekstdichter in Deel I aanleiding God in het algemeen te prijzen voor de vruchtbaarheid van de aarde, een tekst met enige aktualiteit in tijden van hollende milieuvernietiging. Deel II roept de gelovige op tot een onbezorgd Godsvertrouwen (deel II).
Het uitgebreide openingskoor (1) behandelt de verzen 27 en 28 van Psalm 104, waarin de overvloedigheid van Gods schepping wordt bezongen. Het stuk heeft vier vocale passages, respectievelijk op de eerste halfzin, de hele eerste zin, de tweede zin en een recapitulatie van de gehele tekst. Elk van die tekstdelen heeft een eigen thema dat polyfoon (imitatief, fugatisch, canonisch etc) wordt verwerkt en/of met tegenstemmen gecombineerd. Daardoor zouden vier nogal heterogene muziekstukken ontstaan als niet de, veelal onafhankelijke instrumentale begeleiding deze stukken tot een geheel maakte door middel van telkens terugkerende motieven die in de uitvoerige inleidende sinfonia worden geïntroduceerd: oude polyfonie in modern-concertante verpakking. Wanneer de zangers de tekst recapituleren herhalen de instrumenten letterlijk de tweede helft van hun openings-sinfonia ('koor-inbouw'). Zo onstaat een struktuur die je met een schoolbord en een halfuur spreektijd fraai in beeld zou kunnen brengen; er gebeurt - kortom - veel meer dan je tijdens één enkele beluistering gewaar kunt worden. Herhalingen in slow-motion zijn in de muziek helaas nog niet uitgevonden. Maar doorheen alle compositorische hoogstandjes ontstaat er bovenal een buitengewoon aantrekkelijk muziekstuk, een hoogtepunt in Bachs vocale oeuvre, dat als slotkoor van de Mis in g zal terugkeren.
In het slechts door continuo begeleide ('secco') recitatief voor de bas (2) heeft de tekstdichter zich verder door Psalm 104 laten inspireren. De vriendelijke en ontspannen alt-aria (3) heeft een symmetrische, da-capostruktuur: veel ruimte en tekstherhaling voor de hoofdgedachte, en een compact middendeel voor de drie overige zinnen. Het thema, geïntroduceerd door viool en hobo unisono, lijkt, met zijn opmerkelijke syncope, de aarzelingen van de wankelmoedige gelovige te verbeelden. De driedelige maat suggereert ook een dans, maar de vorm bevestigt dat niet.
Deel II opent met (4) de nieuw-testamentische tekst, de verzen 31 en 32 van Mattheus 6, een passage uit de Bergrede van Jezus, die dan ook door de bas, als 'vox christi' wordt gezongen. Door de vele tekstherhalingen en uitgebreide instrumentale inleiding lijkt het stuk een aria; de kenmerken van een arioso overwegen echter: een rijmende noch metrische prozatekst, een begeleiding die bestaat uit de voortdurende herhaling (door de twee violen unisono) van één kort, plastisch motief, en een tekstbehandeling waar alleen het woord 'Heiden' met een coloratuur (: veel noten op één lettergreep) speciaal wordt uitgelicht. De onbezorgde, van dankbaarheid getuigende sopraanaria (5) is, evenals de altaria, driedelig, waarbij  de aanvankelijke thematiek - een 'Adagio' met plechtig gepunkteerd ritme en een sierlijke hobosolo - aan het eind terugkeert, maar slechts instrumentaal. Het middendeel echter, dat de tweede teksthelft behandelt ('Weicht, ihr Sorgen'), is nu scherp contrasterend: het heeft een volkomen afwijkende, driedelige maatsoort, het tempo is 'Allegro' en de hobo speelt slechts luchthartig gebroken akkoorden.
In het recitatief (6) spreekt de sopraan die zich geborgen weet in strijkersakkoorden voor de individuele gelovige die zich voorneemt niet meer te piekeren maar te vertrouwen. In het slotkoraal (7), waarvan maar liefst twee verzen worden gezongen, bevestigt de christelijke gemeente dat, in hetzelfde dansante, driedelige ritme dat we al enkele malen tegenkwamen en zo karakteristiek is voor de sfeer van deze cantate als geheel. De keuze van de twee verzen - die immers uit een bestaande, beperkte voorraad kerkliederen moest geschieden - verdient speciale waardering: vers 1 resumeert de scheppingsrijkdom van Deel I, en vers 2 de dankbaarheid van de gelovige in Deel II.