De Stinkende Emmer, 2 november 2001
DE GEBELGDE BELGSE
ofwel
Het moeilijke leven van een scheidsrechter
Mannen, luister, ik moet iets bekennen
Een paar weken geleden ben ik zaterdag even naar Antwerpen om even wat van die
lichtblauwe haargroeipillen te brengen om zo mijn inkomen wat belastingvrij
aan te vullen. In principe dacht ik zondag wel weer terug te kunnen zijn want
die pillen moesten diezelfde avond nog worden verbruikt door wat kortharige
jongeren als je tenminste begrijpt wat ik bedoel. Affijn, ik lever die pillen
af bij de DJ. Alles verloopt soepel, ik hoef mijn hockeystick niet te gebruiken
om te kijken of die kale bierschedel, die de pillen moet betalen, wel een klap
van 140 kilo druk per vierkante centimeter kon weerstaan. Voordat ik terugrij,
ga ik nog even richting marktplein om het te vieren. Kijk ik op weg naar de bar
het theehuis De Groene Theetuin in. Oh oh, had ik dus nooit moeten doen. Ik
had meteen naar Amsterdam terug moeten gaan en mij fysiek en moreel, geestelijk
en mentaal, een ook gastraal en cerebraal op het fluiten moeten voorbereiden,
en natuurlijk ook Olav even vantevoren moeten bellen welke kant ik ook alweer
op moest wijzen als ik in de fluit had gehoest en de spelers dachten dat ik
gefloten had, want dat wil ik nog weleens vergeten.
Maar helaas, door het raam van die theeclub zag ik een frisse Belgse met rode
krullen en bovenmaatje “veel” in een zelfgebleekt eco-shirt waar ik als
babeverslaafde geen weerstand aan kon bieden. Ik wilde wel aan die verleiding
weerstand bieden maar de pillen waren op want die had ik zojuist verkocht.
Ramp op ramp. “I can resist anything except temptation,” zei Oscar Wilde en
ik troostte mij met de gedachte dat ik blijkbaar niet de enige was die
verleidingen niet kon weerstaan.
In het lokaaltje van frisgeschuurd hout zat ze aan de leestafel met een paar
halve sokken uit de provincie of zo. Wandelgeraamten met bergschoenen,
maaglijders, bierhaters, leden van de anti-rook lobby, veganisten. Geen
concurrentie dus. Da babe was een artikeltje aan het lezen over het Belgische
ballenbijtstertje Justine Henin. Ze dronk er een kopje urine bij hoewel ze
duidelijk geen Diesel-kleren droeg. Dit exemplaar was cleaner dan een non in
Bloemendaal. Geen armbanden, geen kettinkjes, geen piercings, geen tatouages.
Op het teashirt stond “Ga fluitend door het leven”. Ai-jai, een schot voor
open doel. Willen de mannen van Veteranen D zo’n schot nog weleens missen,
ik niet. Ik deed of ik de hockeystick op tafel legde en maaide en passant haar
theekopje over de krant heen om wat contact te krijgen. “Oh sorry,” zei ik, “Je
krijgt van mij meteen een nieuwe.” En toen deed ik of ik net voor het eerst die
tekst op haar voorheuvels las. “Heee, da’s ook toevallig, weet je dat ik heel
veel moet fluiten? Ik ben bijna een fluiter van beroep.” Op dat moment kwam een
hipneus met grijs haar tot op z’n schouders en een “make love no war”-speldje op
z’n borst beleefd informeren wat ik “beliefte”. Ik kreeg een ingeving en zei
“Hebde gij ook taart of zoiets?” want ik ken mijn talen. “Alleen zelfgebakken
appelkruimelstaar met abrikozenfriet” hoorde ik hem zeggen, ik weet het niet
meer precies want ik lette niet goed op, ze keek mij namelijk net in de ogen,
groengrijs zag ik nu. “Twee oranjebloesemthee met zelfverkruimelde appeltaarten,”
riep ik. Ze trok haar wenkbrauwen op. Nou, jullie begrijpen het verder wel.
Dat studentje kwam niet meer van mij af. Van de oranjebloesemthee wist ik al
gauw over te stappen op Oranjeboom en nadat de schat met mijn hulp een stuk
of tig glaasjes naar binnen had gewerkt, bracht ik haar naar huis.
Ze woonde op een kamer bij de antiekmarkt. Ze spartelde nog wat tegen met
“Moet jij morgen niet hockeyen?” maar ik zei “Ik fluit alleen maar.” Daar
had ze niet van terug natuurlijk. Ik deed of ik met de trein was en drukte
door met “want het is te laat om nog …, ik kan nu toch echt niet meer met
de trein … ” enzovoorts.
De volgende dag werden we tegen de lunch wakker. Voor de TV keken we naar
tennis en vroeg ze of ik voor Clijsters of Henin was. Omdat ze een artikel
over Henin had zitten lezen en, omdat ik die hemelse meid nog verder wilde
invoeren in de geheimen van het spel met de bal en de stick, zei ik: “Henin,
die bolle Clijsters vind ik niks aan.” Fout, fout, fout. Clijsters was Vlaams
en Henin Waals en deze supergirl was dús voor Clijsters.
Opeens was ze haar belangstelling voor het edele nachthockeyspel helemaal kwijt.
Ze zei dat ik maar beter naar Amsterdam kon gaan om dáár met iemand te gaan
hockeyen. Toen moest ik toch echt terug om nieuwe haargroeipillen te gaan
halen.
Maar bij Breda belde Pieter V. mij op de mobiel. Of ik nog wel wist dat ik
over een uur moest fluiten. Nee, dat wist ik niet meer maar toen hij het zei,
hé, toen wist ik het opeens weer.
En zo kwam het dat ik toch nog net op tijd het veld oprende.
Daarom, mannen, en dames ook, wil ik een toast van dank uitbrengen op onze
captain die zich zo voor ons heeft ingespannen en zoveel begrip heeft getoond
voor het moeilijke leven van een scheidsrechter.
Carel Verhoog
Terug naar ASTRONET's home page