Farne Islands

Vogels zo ver je kan zien

We zijn vertrokken uit Wales op weg naar Northumberland. Het eerste deel naar het noorden gaan we over de Motorway om op te schieten, want het is een flink eind rijden. Het laatste deel rijden we dwars door de Cheviot Hills. Dit is een verlaten streek waar we nagenoeg geen verkeer tegenkomen. Tenslotte komen we aan in Haggerston, vlak bij Berwick-Upon-Tweed.

De volgende dag is het prachtig weer en gaan we naar de "Farne Islands". We hadden thuis al eens iets gezien op T.V. dat dit een eilandengroep is waar veel vogels broeden en toegankelijk voor publiek. We rijden eerst naar Seahouses waar in de haven verschillende kleine kantoortjes staan waar je een plaats kan reserveren op een boot. Je kan kiezen uit een tocht in de ochtend, middag of de hele dag. In de ochtend vaar je naar "Staple Island" in de middag naar "Inner Farne" en een tocht de gehele dag bezoek je beide eilanden. Wij kozen de ochtend, dus voor "Staple Island", een drie uur durende tocht.

Onder een prachtige blaauwe hemel met hier en daar wat wolken varen we de haven van Seahouses uit, nieuwsgierig wat we te zien krijgen. Na een uurtje varen naderen we het eiland. Als we dichterbij komen ruiken we de vogels al. Hoe dichter bij het eiland, hoe sterker de lucht. Het gaat nu echt enorm stinken. We varen een kleine baai in en worden aan land geholpen. Een echte aanlegsteiger is er niet. We kijken nog wat rond en gaan dan verder het eiland op. Al snel komen we bij een groepje papegaaiduikers. Deze grappige vogeltjes hebben we al eens in Noorwegen gezien, maar van zo dichtbij nog nooit. In kleine en grotere groepjes zitten ze knus naast elkaar, uit te rusten voor de volgende jacht op vis. Even verder zit weer een paartje aalscholvers op het nest. Je kan heel dichtbij komen, prachtig gewoon. Daar zit weer een eenzame zilvermeeuw uit te kijken over zee. Je kijk je ogen uit.

Wat zien we daar weer, zeekoeten! Druk kwetterend verdringen ze zich op de rotsen. Kom je te dichtbij dan wordt met blazen duidelijk gemaakt dat ze hier niet van gediend zijn. We gaan weer verder en blijven ons verbazen. Wat een enorme hoeveelheid vogels. Je raakt zo onder de indruk dat je geen erg meer in de stank hebt. Nog meer papegaaiduikers, zelfs een die net terug was van de jacht. De visjes steken nog uit z'n snavel.

Maar het einde nadert, we moeten weer terug naar het bootje wat ons weer aan wal zal brengen. Het was intussen vloed geworden, dus we konden niet meer aan boord waar we eraf waren gegaan. Er moest wat over de rotsen geklauterd worden ( leuk voor de mensen die geen stevige schoenen aan hadden) en via een hoge rots in het bootje stappen. Maar na enige tijd was iedereen weer aan boord en konden we vertrekken, nagekeken door een eenzame eend die natuurlijk dacht wat dat nu weer voor vreemde eenden waren. We voeren niet gelijk terug naar de haven maar eerst rond een aantal andere eilanden van de eilandengroep. Hier kregen we zeehonden te zien. Heel erg leuk. Maar tenslotte voeren we op de haven aan, waar we ruim drie uur na vertrek voldaan aan land gingen. Een leuke eerste dag in Northumberland.