Ik zeg: meer macht aan de artiest. Zonder de kosten voor fysieke distributie en de mogelijkheid voor ‘de gewone mens’ om relatief goedkoop vanuit huis muziek te produceren worden de grote jongens steeds minder relevant. En dat doet pijn natuurlijk. Wat doe je dan als industrie? Je probeert uit alle macht je eigen imperium overeind te houden en als het niet goedschiks lukt, dan maar kwaadschiks. Ik zou (als software producent) ook best 1 euro van elke verkochte CD-recordable willen ontvangen met de drogreden dat mensen ze zouden gebruiken om mijn software illegaal mee te kopieren. Geld verdienen zonder dat je daar iets voor hoeft te doen, dat wil iedereen wel. Helaas is niet iedereen gek. Ik voel mij als consument ook belazerd, maar wat doe je eraan? Zij hebben een lobby waar ze een miljoenen-, mischien wel miljardenbudget voor hebben, ik ben slechts *een* simpele consument. Dan kan ik best begrijpen dat sommige mensen besluiten de wet de rug toe keren en aan het downloaden slaan. Niet dat ik het goedkeur, maar ik begrijp wel waar het sentiment vandaan komt.

Ik dank u voor uw fijne artikel.

Frans Beijersbergen
Een consument die zijn eigen content maakt. Maar hij doet niet aan het wederrechtelijk binnenhalen van filmpjes.

Ik weet nog wat de industrie de consument beloofde toen men met het niewe medium CD op de markt kwam:
Het is voor de consument in het begin even wat duurder dan vinyl maar naarmate ermeer cd-spelers en dus cedees worden verkocht zal de prijs vanzelf gaan zakken naar de prijs van het huidige vinyl.
En kijk maar eens wat je nu nog betaald voor een CD , dat is gewoon kunstmatige door de consument zijn strot geduwd en gewoon schandalig wat mij betreft, alle kosten rond het maken en distibueren van cdees ten opzichte vinyl zijn stukken lager maar de prijs is nooit gezakt en altijd bijna 2 maal zo hoog als de lp gebleven.

Net als met iedere grote industrie zitten er gewoon teveel mensen achter die alleen maar bezig zijn met hogere winsten maken door prijzen kunstmatig hoog te houden, en ik hoop dan ook dat er snel een tijd komt dat alle bands en independend film makers gewoon via hun eigen webwinkels tegen hun eigen prijzen hun eigen content gaan verkopen dan zal het er snel anders uit gaan zien allemaal . Nine Inch Nails is 1 van die bands die al vele leuke dingen heeft gedaan op dat gebied.

Ik verwacht verder geen reacties maar wou het even kwijt, een goede dag ;-).

Beschikbaarheid van content
Een van de belangrijkste redenen (buiten de ePeen van mensen om te kunnen zeggen dat ze de nieuwste film reeds hebben) om te downloaden is het vrijelijk kunnen bepalen onder welke omstandigheden men de content consumeerd;

- Een bioscoop waar ik als roker niet meer mag roken en dus buiten in de kou moet gaan staan om in een door de vertooner opgelegde pauze.
- Openingstijden van traditionele winkels icm de bezorgtijden van bezorgers die altijd alleen maar overdag komen wanneer ik hard aan het werk ben om geld te verdienen om de content te kunnen betalen
- DRM in de door mij aangeschafte content die mij beperkt de content te consumeren (of zoals het nu mischien beter kan worden gezegd: gebruik te kunnen maken van de licentie welke ik heb aangeschaft). DRM lijkt wordt meer als straf voor de officiele koper ervaren dan een middel tegen de piraterij.
- Regionale distributie - de software industrie is er al lang achter dat in fases uitrollen van het produkt gebaseerd op geographische gronden totaal niet het juiste business model is. Wereldwijde launches zijn daar zeer normaal.

Kwaliteit van de content
Maak de produkten aantrekkelijk om te kopen, Een gemiddeld DVD en/of CD hoesje is zoals het word al zegt gemiddeld m.a.w. de consument wordt er niet warm of koud van en als men maar oud genoeg is wordt men er zelfs stapel gek van omdat het huis niet groot genoeg is om alles op te kunnen slaan. Special editions e.d. zijn echter vaak voor de werkelijke klanten (en laten we wel zijn dat zijn er echt minder dan de hoeveelheid mensen die de content consumeren d.m.v. illegale praktijken) een extra stimulans om het produkt aan te schaffen. Digitale media is gewoon een praktischere oplossingen waarbij ik in elk geval bereid ben meer te betalen voor een service die mij garandeerd dat indien ik mijn content op welke manier dan ook mocht verliezen (brand/schade etc etc) altijd weer kan ophalen (wederom kijk eens naar de software industrie waar somige ISV’s dit reeds doen en in somige gevallen hun distributeurs).

Daarnaast vraag ik mij soms af waarom ik moet meebetalen aan content welke ik niet zal consumeren ? Waarom zijn alle CD’s en DVD’s bij uitkomst dezelfde prijs, Waar is de marktwerking ? Waarom zou ik voor een artiest die al 20 jaar geen hits meer maakt of mischien zelfs wel reeds is overleden alsnog moeten betalen voor zijn werk ? Waarom zou ik de tussenhandel die mij als consument niet de juiste service leverd alsnog moeten betalen ?

Om even terug te komen op uw goed geschreven artikel, mij als consument zal het werkelijk waar mijn “reet” roesten welke copyright/auteurs rechten er op een produkt gelden. Ten allen tijden maak ik voor mijzelf de overweging of ik:

1. Het produkt koop
2. Het produkt in gedupliceerde vorm illegaal verkrijg (download)
3. Het produkt fysiek steel (loop naar de winkel en steel het)
4. Het produkt links laat liggen

De enige oplossing die ik voor ogen zie is dat de content industry zich meer als een service gerichten organisatie zou opstellen en eens zou gaan luisteren naar zijn klanten. Hebzucht valt niet te bestrijden en zal er altijd zijn maar behandel uw klanten eens als klanten en niet als crimineel. En welk copyright/auteursrechten model er uiteindelijk op rust zal mij als consument ten allen tijden mijn reet roesten. Want het probleem zit hem niet in het feit dat we moeten betalen voor het produkt maar de consument zijn ontevredenheid met de manier van distributie. De mooie verhalen van on-demand content die ons door de content industrie al jaren wordt voorgehouden is alleen mogelijk indien men gebruik maakt van alle mogelijke distributie kanalen en dat houd helaas momenteel in ook het illegale.

Paar dingen die ik bijvoorbeeld voor ogen hou:
1. Subscriptions op TV series, voor een acceptabel (en dat is de crux) bedrag komt automatisch de nieuwste aflevering van de TV serie op mijn setopbox (nu reeds mogelijk maar dan wel illegaal :( ) Wil ik mijn digitale media omzetten naar een ander medium of in hogere kwaliteit dan kan ik upgraden en/of een trade-in doen.

2. Releases van TV series of films waarbij ik zelf kan kiezen of ik wil wachten op de NL ondertiteling/vertaling en daar dan iets meer voor betaal of dat ik de content in de originele uitvoering wil hebben teggen een lager tarief.

3. Release via meerdere routes to market, niet alleen maar een film eerst in de bioscoop, dan pas op DVD. Breng ze tegelijkertijd uit en laat de consument beslissen hoe zij die content willen consumeren. Ik denk dat bioscopen al heeeeel snel hun business model zullen aanpassen om te zorgen dat ze niet failiet gaan.

4. Als publisher publish, stop met die tussenhandel die prijzen kunstmatig hoog houden en lever zelf je produkten af desnoods paralel (zie ook hier de software markt waar dit al steeds meer gebeurd).

5. Stop met landsgrenzen, ikzelf ben een enorme fan van Amerikaanse sporten met het is met geen mogelijk hier te volgen/zien of ik moet er in somige gevallen een totaal pakket aan diensten bij kopen waardoor de prijs niet meer in verhouding staat tot de service/behoefte.

Het is duidelijk dat het huidige model niet werkt. Immers is de distributie dermate goedkoop, snel, en eenvoudig dat een distributeur hier niet tegen op kan boxen. Om er voor te zorgen dat arbeid toch beloont wordt zul je naar een ander model over moeten stappen. Welk model? Er zijn diverse opties:

1) Voordat de film gepubliceerd wordt zorgen dat geinteresseerden betalen.
2) Embedded reclame in de film.
3) Lager pitje, hobbymatig.
4) Genoegen nemen met minder inkomsten.

Ik neig naar optie 1. Mensen die graag een bepaalde film willen zien kunnen dan geld doneren voor de ontwikkeling, en uiteindelijk zal zo’n film er dan komen. Optie 2 lijkt me nogal lastig in muziek, maar misschien is het mogelijk. In films kan het prima, en het wordt ook al toegepast.

Op deze manier ben je piraten te slim af. Ja, ze kunnen het nog steeds kopieren. Dat zal altijd mogelijk blijven. Maar, ze hebben geen zeggenschap over welke films er uit komen. Die zeggenschap hebben mensen die geld doneren aan een film project.

Bij software ligt de zaak anders. Daar wil men immers technische ondersteuning. Dat is dan ook hetgeen open source software aanbiedt: je zoekt het zelf maar uit, of je betaalt.

Het valt mij op dat de industrie vaak klaagt dat mensen geld verdienen met hun produkten en dat dat dus per definitie illegaal zou moeten zijn of voor betaald zou moeten worden. Het lijkt mij echter de basis van elke economie: men verdient geld met de toegevoegde waarde die men levert. Een paar voorbeelden:
De taxichauffeur die mij naar de bioscoop brengt lijkt mij geen geld verschuldigd aan de rechthebbenden, noch kan hij tot 70 jaar na zijn dood aanspraak maken op (een deel van de) inkomsten uit de route die hij gevolgd heeft.
De IT professional die u helpt uw software te installeren lijkt mij geen geld verschuldigd aan Microsoft, noch kan hij tot 70 jaar na zijn dood aanspraak maken op (een deel van) het geld dat u verdient met het gebruik van zijn creatieve installatie.
De NS die de voetbalsupporters vervoert naar de wedstrijd lijkt mij geen geld verschuldigd aan de voetbalclubs, noch kan zij 95 jaar lang aanspraak maken op (een deel van) het geld dat mensen verdienen door het werk wat zij verrichten op hun bestemming.

Verder verbaas ik mij over uw stelling “Maar de Nederlandse overheid lijkt er op uit te zijn het klassieke model eigenhandig om zeep te helpen, bijvoorbeeld door de recente rechterlijke uitspraak te negeren dat downloaden uit kennelijk illegale bron illegaal is”. De Nederlandse overheid is de wetgever, die herhaaldelijk heeft gesteld dat de Nederlandse wet het verschil tussen een legale bron en illegale bron voor auteursrecht niet kent. De rechter, de persoon die de acties van de verdachte moeten toetsen aan de wet, heeft zich dus bij die bepaling neer te leggen. Dat deze rechter gekozen heeft voor zijn momentje van roem door de duidelijke definitie van de wetgever naast zich neer te leggen is zijn eigen verantwoordelijkheid, maar de Nederlandse overheid hoeft dit natuurlijk niet te accepteren.

Een aardig vlammend betoog, maar toch verschil ik op diverse punten met u van inzicht en moet ik mij aansluiten bij de woorden van Arnoud.

Intellectueel eigendom, hoe verwarrend de naam ook, is geen eigendomsrecht. Men ziet die spagaat ook in de houding van de rechthebbenden: Als ik normaal gesproken iets koop wordt het mijn eigendom en mag ik er mee doen wat ik wil. Bij muziek en film worden mij echter ineens allerlei additionele restricties opgelegd, helemaal tegenwoordig met DRM. Nee, zegt men dan, u koopt een LICENTIE. Als mijn disk dan kapot gaat moet ik om de een of andere vreemde reden weer een nieuwe licentie kopen. Hoezo licentie?

Daarnaast is iTunes wel het laatste voorbeeld wat de industrie mag aandragen voor een werkend systeem. Apple is degene die het mogelijk heeft gemaakt; alle webwinkels die door de industrie zijn aangedragen zaten zo boordevol DRM dat ze stuk voor stuk hopeloos gefaald hebben.

Tenslotte is het doel van auteursrecht NIET het voorkomen van derving van inkomsten. Ook zie ik een thuiskopie niet als derving van inkomsten; dan zou elke alternatieve keuze van geld uitgeven gezien kunnen worden als verlies van inkomen voor diegene van wie ik het produkt niet heb gekocht. De industrie heeft het vaak over diefstal en vergelijkt het met de diefstal van een fiets. Gelooft u mij: ik heb er weinig problemen mee als iemand een kopie van mijn fiets maakt, maar de onvreemding van mijn fiets is een heel ander verhaal.

Zoals Mortimer al aangaaf: The primary objective of copyright is not to reward the labor of authors, but “[t]o promote the progress of science and useful arts.” Dat men dit doet door een tijdelijk monopolie was op zich een aardig idee, al zou best eens gekeken kunnen worden of hier geen betere opties voor zijn. De continue oprekking van de duur en de breedte van het auteursrecht heeft er echter voor gezorgd dat veel mensen het wel een beetje gehad hebben met de eeuwige nukken van de rechthebbenden. Het is ondertussen al zo ver dat ik als koper van een werk niet eens meer zelf kan bepalen waar ik het op afspeel, daar het maken van een Open Source implementatie van bijvoorbeeld een Blu-ray speler voor Linux illegaal is verklaard onder de laatste wijzigingen op het auteursrecht. Als u zo weinig eerbied heeft voor de vrijheden van uw consumenten, waarom hoopt u dan op sympathie voor uw rechten van diezelfde consument?

Hier zit de makke. Een prodcuent is veelal geen creatief. Dat het individu beschermd wordt voor zijn arbeid is logisch, maar dat conglomeraten er een distributierecht van maken niet. Ook heeft u het over de bemoeienis van de overheid met het businessmodel. Je zou de Nederlandse houding juist kunnen opvatten als geen bemoeienis met het business model.
Binnen een business model is namelijk vertrouwen, geheimhouding, timing, markt etc allemaal een factor waar de ondernemer mee te maken heeft. De absurde bescherming door de auteursrechten is juist overheidsbemoeienis. Zonder die wetgeving zou deze hele markt in elkaar donderen in tegenstelling tot welke markt dan ook. Natuurlijk zonder eigendomsrecht t.a.v. fysieke zaken hebben we ook zat trammelant, maar die markt zou echt niet dezelfde afgrond inglijden als intelectueel eigendomsrecht. Ook is er bij lange na niet zoveel juridisch gesteggel over.
Als laatste de discriminatie. 70 jaar. Iemand hoeft maar 5 minuten te werken en hij wordt binnen het europese auteursrecht 70 jaar beschermd. De vorige termijn kwam al uit het postkoetstijdperk, maar deze termijn doet alsof er geen digitale revolutie is geweest waarbij snelheid en afstand totaal veranderd zijn. Waarom heb ik geen 70 jaar profijt van mijn 5 minuten arbeid. Waar zit het verschil?
Het is niet dat er geen vergoeding behoort te zijn, maar de bescherming is totaal doorgedraaid, is totaal leeggezogen door misbruik (ongeveer hetzelfde als huisjesmelken) en heeft vele businessmodellen verziekt en over innovatie hebben we het al helemaal niet meer. Dat is nou wel tot in den treuren bewezen dat intelectuele eigendomsrechten eerder een rem zijn.
Als laatste Sandra Day O’Connor noted in Feist v. Rural Telephone Service Co:
The primary objective of copyright is not to reward the labor of authors, but “[t]o promote the progress of science and useful arts.” To this end, copyright assures authors the right to their original expression, but encourages others to build freely upon the ideas and information conveyed by a work. The result is neither unfair nor unfortunate. It is the means by which copyright advances the progress of science and art.

Each year, millions of researchers, students, and members of the public benefit from access to library collections. This access is supported by fair use, the right of libraries to reproduce materials under certain circumstances, and other related provisions of the copyright law. These provisions are currently limitations on the rights of copyright owners. Our concern is that they may become irrelevant in a regime where licensing and encryption substitute for purchases and subscriptions. The loss of these provisions in the emerging information infrastructure will greatly harm scholarship, teaching and the operations of a free society. Fair use, the library exemption, and other relevant provisions of the Act must be preserved. Copyright must not become an absolute monopoly over the distribution of, and access to, copyrighted information. In the age of information, a diminished scope of public rights will lead to an increasingly polarized society of information haves and have-nots.

Ik moet alleen eerlijk bekennen dat ik niet begrijp wat je argument is. Je zegt dat inkomsten centraal horen te staan, en dat je daarbij enkel en alleen hoort te kijken naar de kosten van reproductie. Omdat die nu vrijwel nihil zijn (dat klopt - één muisklik en je hebt een bestand gekopieerd), zouden artiesten er maar genoegen mee moeten nemen dat ze DUS ook vrijwel niks krijgen. Die conclusie (dat ze DUS niks krijgen), volgt niet logischerwijs uit de premisse (dat de marginale kosten van reproductie vrijwel nul zijn). Daar moet je dus wat meer uitleggen, als je dat zou willen doen, dan ben ik heel blij.

In de tussentijd kan ik er alvast wel wat tegenin brengen. Ik ga drie argumenten brengen: ten eerste dat je voorbeeld al een te grote generalisatie is, ten tweede dat je analyse van het kostenplaatje onvolledig is, en ten derde (en als allerbelangrijkste) dat het kostenverhaal eigenlijk niet eens relevant is.

Ten eerste: Dat je conclusie niet logischerwijs volgt uit de premisse is al te zien uit het voorbeeld dat je aanhaalt: je zegt dat de software-industrie tegenwoordig gratis software uitdeelt en leeft van de bijbehorende diensten. Dat klopt voor een bedrijf als Red Hat - die levert Linux (en mág daar helemaal geen gled voor vragen!), en leeft van de diensten. Maar een bedrijf als pak ‘m beet: Microsoft, die toch nog het grootste gedeelte van de office-productenmarkt in handen heeft, vraagt gewoon geld voor zijn producten. Hetzelfde geld voor álle games-producenten. Spore kun je niet zomaar spelen - je koopt eerst de software.

Ten tweede: je hebt gelijk als je zegt dat content vrijwel kostenloos te reproduceren is. Maar dat betekent niet dat een auteur daarmee geen inkomsten misloopt als die content zonder vergoeding gereproduceerd wordt. De auteur moet namelijk ook het werk eerst nog produceren - en door die makkelijke reproductie krijgt de auteur daar géén geld meer voor. Dit is een klassiek voorbeeld van gederfde inkomsten: de auteur had er voor kunnen kiezen om consultant te worden of als havenarbeider gaan werken. Dan had hij/zij een fijn uurloon gehad en inkomsten gehad. In plaats daarvan koos hij/zij ervoor een kunstzinnig werk te maken - met de verwachting dat mensen er “zin” in zouden ervaren, en voor die “zingeving” een kleine vergoeding zouden betalen. Dat maken van dat werk kost uren (voor een mooi nummer kan het zo een maand duren, voor een schilderij kan het een jaar zijn, voor een film of een software product kan het zo meerdere jaren zijn). Die tijd is een investering, en voor die tijd krijgt de auteur nu geen inkomsten meer. Dus: door piraterij loopt de auteur wel degelijk inkomsten mis, omdat er naast de lage kosten van reproductie er nog steeds de originele investering in manuren voor de productie is, en die reken je in jouw verhaal om een mysterieuze reden niet mee.

Ten derde: ja, dat klinkt misschien gek na zo’n heel lang verhaal, maar eigenlijk is deze hele discussie niet relevant. Stel namelijk dat jij gelijk hebt: dat het veel beter is om een verdienmodel te hanteren waarbij de content gratis is en de extra’s betaald. Dan zeg ik: goed idee. Als jij een manier weet te verzinnen om dat te laten draaien: doe het. Als jij gelijk hebt, wordt jij stinkend rijk, en de “klassieke” verdienmodellen straatarm. Maar: stel dat jij gelijk hebt, en jouw alternatief in eerste instantie een ontzettend groot succes is, dan nog zal jij er ontzettend saggerijning van worden als andere mensen buiten jouw verdienmodel om illegaal mee te gaan profiteren van jouw model - bijvoorbeeld door jouw content aan te bieden op een torrentsite en dan van de advertentie-inkomsten van die torrentsite te gaan leven. Zij hebben er niks voor gedaan, maar strijken er wel (in het geval van een populaire torrentsite als mininova) ettelijke tonnen mee op.

Sterker nog: heel vaak stelen piraten bewust het materiaal (bijvoorbeeld uit een beveiligde studio, of door het te cammen in een bioscoop), om dat dan weer voor veel geld te distribueren aan anderen. En dat is het fundamenteel oneerlijke aan veel van de huidige download-sites: zij profiteren van het harde werk wat andere mensen verricht hebben. Dát is oneerlijk, en dát is waar wat aan gedaan moet worden.