Dit “probleem” is al tientallen jaren oud, denk aan het poortje van de parkeergarage dat wegrijden alleen toestaat als je een kaartje hebt dat betaald is. Het apparaat snapt niet dat je dringend naar het ziekenhuis moet met je bloedende passagier, terwijl een menselijk poortje je natuurlijk onmiddellijk doorgang zou verlenen en je nog sterkte zou wensen ook. Eigenlijk geldt dit voor ieder gebouw waar men een hek omheen zet: “kom maar eens weg als het systeem faalt!” Gelukkig zijn er brandweervoorschriften, om veiligheid te garanderen, ongeacht de beveiligingswaan van het bedrijf in kwestie. Op dezelfde wijze hoort er inderdaad wetgeving te bestaan, die duidelijk aangeeft waar de grenzen liggen van privacyschending en het uitsluiten van mensen van zaken waarvan we vinden dat men er fundamenteel recht op heeft. Het digitale domein biedt nieuwe mogelijkheden, maar is niet fundamenteel anders dan metropoortjes, parkeergarages, bankrekeningen en andere zaken die we inmiddels als normaal zien.

Mede door het slechte voorbeeld van het spamfilter, dat bij groot aantal partijen is uit te schakelen of ingesteld kan worden om spamberichten alleen te markeren, ontstaat bij mij het beeld dat de auteur iets dieper in de materie had mogen duiken om een inhoudelijker bijdrage aan dit debat te leveren. Ik ben het geenszins oneens met Dr. Mommers, maar ik zou van een deskundige graag iets meer substantie zien.