Jammer dat, met name door het optreden van Keen en de terechte aanval op zijn verheerlijking van de professional, de gatekeeper en het copyright, een aantal belangrijke elementen niet de aandacht kregen die ze volgens mij wel zouden moeten krijgen.

In de eerste plaats dreigt het web als geheel er niet interessanter op te worden als het goede, interessante of ware steeds moeilijker te vinden is tussen, en te onderscheiden is van, het slechte, oninteressante en onware.

In de tweede plaats is er wel degelijk een mismatch tussen inspanning, kosten, opbrengsten en beloning van content.

In de derde plaats is er een probleem met het democratisch gehalte van het internet. Democratie zou meer moeten zijn dan het vrij onbewust stemmen op websites via Google. Met name ontbreekt het aan gestructureerd debat. Een essentiële voorwaarde als je het over democratie hebt.

Noch Andrew Keen noch de twee debaters leken te weten waar Web 2.0 nou echt om gaat. In plaats daarvan, gingen zowel de lezingen als het debat veel te veel over Wikipedia, YouTube, en andere primitieve vormen van user generated content. Zelfs blogs werden tot Web 2.0-applicaties gerekend, hetgeen mij deed vermoeden dat niemand wist waar hij of zij over praatte.

Web 2.0 gaat over _veel_ meer dan Wikipedia en wie-publiceert-wat-met-hoeveel-expertise. De meest moderne Web 2.0-applicaties zijn in staat kennis te abstraheren tot getallen en tags, om zo de inbreng van een massa terug te brengen naar een advies voor een individu, en weet volautomatisch verbanden te leggen tussen verschillende cultuuruitingen (muziek, kunst), referenties (verzamelingen van hyperlinks bijvoorbeeld) of nieuws (digg, nujij).

Het beste voorbeeld hiervan is Last.fm: Op basis van het luistergedrag van de gebruikers en de tags die gebruikers aan muziek geven, kan Last.fm je een persoonlijk advies geven over muziek.

Dit is een oplossing waarbij de inbreng van de massa, de kennis van de massa verstrekt in plaats van oppervlakkig maakt. Dat heeft niets met waarheid en publicatie te maken, maar met nieuwe vormen van kennis en opinie delen.

Jammer genoeg kwam dit in noch het debat, noch de lezingen, noch de Tegenlicht-documentaire aan het licht. Als Web 2.0-enthousiast voelde ik daarom dat mijn vakgebied erg werd onderschat.