XS4ALL Internet bv

“De muziekindustrie slaagt er niet in om aan de wensen van internetters tegemoet te komen. Uiteindelijk overleven alleen de muziekaanbieders die…geen distributieindustrie zijn, maar
zelfstandige muziekMAKERS” Deze bazen van de muziek, kunnen iemand in dienst nemen,
als ze het distribueren niet zelf willen of kunnen doen!
Al jaren moet die tussengeschoven handel (lees:” zakkenvullers” ) van zowel muziek als beeld verdwijnen.

“De muziekindustrie slaagt er niet in om aan de wensen van internetters tegemoet te komen. Uiteindelijk overleven alleen de muziekaanbieders die…”

… zich inleven in de luisteraar van vandaag. Muziek hoort altijd overal beschikbaar zijn, ongeacht medium, fabrikant en landsgrenzen (release dates). Inkomsten komen niet uit de verkoop van verouderde “dragers” als et cd-tje of aantal downloads, de echte fans genereren inkomsten via concerten, bijbehorende merchandise en ’special editions’ (artwork, b-sides, …).

De muziekindustrie slaagt er niet in om aan de wensen van internetters tegemoet te komen. Uiteindelijk overleven alleen de muziekaanbieders die
financieel niet afhankelijk zijn van de thuisbackupindustrie.

De muziekinmdustrie slaagt er vooralsnog niet goed in om aan de wensen van internetters tegemoet te komen. Uiteindelijk overleven alleen de muziekaanbieders die het auteursrecht op hun unieke bits en bytes op een nieuwe (technologische?) manier weten te beschermen, zonder de muziekliefhebber de oren te wassen!

De muziekindustrie slaagt er niet in om aan de wensen van internetters tegemoet te komen. Uiteindelijk overleven alleen de muziekaanbieders die… zich realiseren dat niets meer hetzelfde is : de consument die anders is, de mogelijkheden om je te presenteren die anders, uitgebreider zijn, en de rol van de uitgever (die deels overgenomen wordt door de grote muzieksites, maar deels ook door bands zelf ).

Een groot deel van het publiek is of wordt zich bewust van hun mening en hun smaak en de invloed die ze hebben. De aanbieder, als het niet al de band zelf is, zal dus veel meer dan vroeger beoordeeld of zelfs veroordeeld worden, als deze zich niet bewust is van de kracht van al deze factoren.

Het gevaar is alleen dat het hypen “the next big thing” zo vaak gebeurt dat het niet meer opvalt, of verdrinkt in de middelmatigheid.

zich realiseren dat muziek geen simpel produkt is als een pak koekjes dat je zomaar uit de schappen rukt zonder er over na te denken. Muziek wordt gemaakt door mensen die houden van wat ze maken. Mensen nemen geen genoegen meer met een kleine selectie aan muziek, opgedrongen door een paar producers en/of pluggers.

Radio makers van TalentCast / 4 Believers van Sell-A-Band

Beetje meer concerten geven tegen betaalbare prijzen, lokaal optreden,GEEN plaatjes
gratis verspreiden….Als goede muziek al bestaat, het zal nog geen halve promille zijn van wat er te horen is op radio en tv. Namen zullen vergeten zijn van al die eendags hitparades.Een echte artiest gaat voor de roem als ie er van kan leven,al zingt ie op straat en met de pet rondgaat.Zij die er rijk van geworden zijn ?Al diegenen die ons de afgelopen 50 jaar geld uit de zak hebben geklopt.En zonder schroom niet-winstgevende
(vaak goede) artisten de deur hebben gewezen.
Ik zou een premie moeten krijgen als ik onderworpen wordt aan slechte muziek in winkels,zwembad en dergelijke.

…in staat zijn om flexibeler op te stellen en zich op kleinschaliger projecten willen instellen.

Mirko heeft een goed commentaar geschreven. In aanvulling daarop het volgende:

1. Het verdwijnen van de fysieke cd single is een voorbeeld van de veranderende industrie. Zie ook bij punt 6

2. Platenzaken zoals Free Record Shop, Van Leest e.d. hebben hun langste tijd zijn wellicht gehad. Ze verkopen vooral de mainstream cd’s, muziek die via het download circuit gemakkelijk en goedkoper te downloaden zijn. Kleinere platenzaken hebben het daarentegen als Plato, Velvet (R’dam) en Boudisque (A’dam) richten zich op de muziekliefhebber die overwegend zoekt naar de ‘betere’ muziek.

3. De voorschotten van A-artiesten zijn soms dermate hoog (de Jacksontjes, de McCartneytjes, U2tjes) dat daarmee de cd wel duur moet zijn wil er rendement behaald kunnen worden. De industrie/grote artiest schiet zich steeds vaker in de eigen voet, vooral als hun muziek download/kopieerbaar is. Voor een lager bedrag, dat spreekt.

4. Er is - terecht - een weerstand tegen de kopieerbeveiliging, een kopie voor thuis (lees: auto, iPod) is dan niet mogelijk. Nog daargelaten of de computer uberhaupt de cd kan lezen.

Het verhogen van de prijzen van cassettes (toen) en lege cd’s/dvd’s als vergoeding tegen kopieerdrift, is een compensatie voor het gemis aan inkomsten voor de muziekindsutrie. Het is ironisch dat Sony muziekuitgever en fabrikant van lege cd’s en dvd’s. er wordt geprobeerd door de geest weer terug in de fles krijgen via onzinnige verhogingen.

De RIAA in de USA heeft het idee opgevat om ook het thuiskopiëren aan banden te leggen. Vooralsnog is het een idee, het geeft wel te denken over de (volgens mij) tanende macht van de industrie. Met de moed der wanhoop allerhande verboden erdoor proberen te krijgen, zijdelings ook nog eens de privacy schendend. Hoe weet je namelijk of ik een thuiskopie maak? Door een programma op de pc te zetten (spyware) die mij verklikt.

5. Het verkopen van tracks en albums zoals bij iTunes is een mogelijkheid om de keuze voor de muziekconsument (aaaaargh! dan maar: muziekliefhebber of - fanaat) te verbeteren. Als je slechts 1 biertje wilt drinken, dan wil je toch ook niet altijd meteen een krat?). De majors hebben hun organisatie daar niet op ingesteld en zijn daardoor niet of slecht in staat daarop in te spelen.

6. Een a&r manager bepaalt de muzikale koers van de artiest en als er geen geloof is in die artiest, dan kan die laatste het wel vergeten. Dat betekent een andere platenmaatschappij of eigen beheer. Dat laatste levert ook nog eens meer creatieve vrijheid op, nog daargelaten dat er dan sprake is van een lagere overheadkosten.

7. Het valt me waarlijk op dat veel artiesten (Fink en Colleen om eens 2 voor velen onbekende voorbeelden te noemen) de weg naar MySpace en ook YouTube. De promotionele kosten zijn daardoor flink lager dan die een platenmaatschappij maakt. Via de eigen download mogelijkheden (Radiohead!) en verkoop via de site kunnen bands zich in de toekomst ook nog eens financieel en creatief onafhankelijk opstellen tegenover de industrie.

9. Een term als marktaandeel en luisterdichtheid zou een volstrekt vreemd woord moeten zijn voor de industrie en de radio, tenminste als muziek voorop staat en pas dan het geld. Dat het andersom is, ach, de schoorsteen moet ook roken. Het lijken echter wel autobanden, zo vet is die rook.

De opkomst van internetstations als KXRadio is een technische mogelijkheid om ‘for the love of music’ gewoon plaatjes te draaien. En dan niet dat wat je op shikut-cd’s tegenkomt. Nee, met hart en ziel (Trockener Kecks!). Dat moet weer terug komen. Dat kan, dankzij internet en redeljke prijzen per song. iTunes is een goed initiatief en ik maak met enige regelmaat gebruik van de voorafluister- en aankoopmogelijkheid.

(Radio 3 is ook okay, hoor. Het management van de PUBLIEKE omroep heeft echter steeds meer last van commerciele spraak zoals het eerdergenoemde marktaandeel en luisterdichtheid. En mijn god, wat wordt er vaak geluld en schreeuwerige jingles gedraaid, muziek maestro! Ik ben 43 en ik val buiten de doelgroep, daar heb je het probleem dus boven water. Dit terzijde!)

Tot slot aan iedereen de oproep om eens op muzikale zoektocht te gaan. Wie weet sta je je verbaasd over wat je vindt en hoe leuk dat is. Bedenk dan of het muziek is dat al of niet door een grote platenmaatschappij is uitgebracht en trek vervolgens zelf de conclusie wat je van de stelling vindt.

Boyd

“De muziekindustrie slaagt er niet in om aan de wensen van internetters tegemoet te komen. Uiteindelijk overleven alleen de muziekaanbieders die…”

hun muziek op vele verschillende manieren verspreiden en (mobiele) aankoop zeer eenvoudig maken. Deze muziekaanbieders hebben vooral hun metadata op orde zodat je direct muziek van dezelfde artiest, componist of (sessie)muzikant kan beluisteren en kopen.

De IMDB is een goed voorbeeld hoe het wel moet, overigens met directe aankooplinks.

Uiteindelijk zal die metadata evenveel of zelfs meer waard worden dan de muziek. Wie betaalt er niet grif €10 om zijn hele MP3 verzameling netjes ge-tagg-ed te krijgen?

Allen gegroet!

Tsja, de muziek industrie denkt al jaren dat ze de ontwikkelingen op het Internet kunnen negeren.

Het downloaden van muziek zal echt niet te stoppen zijn.
Wat dan voor de muziek industrie?

Vroeger toen ik nog wat jonger dan 53 jaar was, had je een toeslag op cassettes, ja erg lang geleden!
Kunnen we niet een toeslag op media-storage invoeren net als ooit op cassettes?

Overigens blijkt uit onderzoek dat het Internet extra verkoop genereert.
Dus: doe het als David Bowie, Radio Head etc:
Laat de kids maar downloaden, eventueel voor een vrijwillige bijdrage…

De vette volgevreten managers van het al jaren uitbuiten muzikanten krijgen eindelijk een koekje van eigen deeg.:
“You can fool some people some time, but you cannot fool all the people all the time!”

MVG

Gerrit

De muziekindustrie slaagt er niet in om aan de wensen van internetters tegemoet te komen. Uiteindelijk overleven alleen de muziekaanbieders die…de muziek van de artiesten daarheen brengen waar de vraag vandaag komt, het web en haar community’s. Underground & vinyl zal ook altijd blijven. Ze snappen nog steeds niet dat er veel meer wordt geluisterd dan vroeger en dat ze met de huidige technische middelen evenveel omzet kunnen draaien maar dan met veel meer bereik/volume. Krampachtig vasthoudend aan het aloude businessmodel gaan ze een voor een ten onder, of zouden ze moeten gaan. Het woord Industrie zou men ook meteen mogen vervangen voor een vriendelijker begrip. Anders blijft hun waar voor altijd geript.

“De muziekindustrie slaagt er niet in om aan de wensen van internetters tegemoet te komen. Uiteindelijk overleven alleen de muziekaanbieders die…”
..zelf muzikant zijn en die hun geld verdienen aan de shows die ze geven voor het publiek.

… de passie voor muziek, de interesse ervoor, maar ook de belangen (creatieve en economische) van artiesten, platenindustrie en publiek in samenhang weten te koppelen aan de nieuwe media. Waarom? Omdat “What’s in it for me” tot in eeuwigheid (helaas) een leidend thema zal blijven.

De muziekindustrie slaagt er niet in om aan de wensen van internetters tegemoet te komen. Uiteindelijk overleven alleen de muziekaanbieders die als artiest/eigenaar van de muziek hun product rechtstreeks aan de afnemer verkopen, zonder tussenkomst van bedrijven die geen enkele toegevoegde waarde hebben. De muziekindustrie heeft jarenlang bijna alle artiesten tekort gedaan en bijna alle muziekluisteraars uitgemolken; dat feest is nu afgelopen. Voor een dubbeltje per song hoeft niemand meer illegaal to kopieeren en van een paar miljoen dubbeltjes kan je heel leuk leven tussen je concerten door.

“…Uiteindelijk overleven alleen de muziekaanbieders die…” muziek willen laten horen.

Commercieel gezien overleeft alleen de muziekaanbieder die ÉN de kwaliteit kan leveren (in de ruimste zin van het woord) die een (voldoende) groot publiek kan aanspreken ÉN de gave heeft zichzelf op de kaart te kunnen zetten. Muziekaanbieders die gebrek aan één van de twee hebben moeten op zoek naar iemand die aan kan vullen.

Muzikaal gezien blijft de muzikant over. Punt

..het besef hebben dat potentiele muziek koper(s) bereikbaarheid willen met de muziekmaker (artiest). Het internet is hierin de meest krachtige intermediair. Het snelle medium komt uiteindelijk ten goede van niet alleen het eigen commercieel belang maar ook van de verspreiding van het cultureel belang respectievelijk muzikale erfgoed waar ook ter wereld.

De muziekindustrie slaagt er niet in om aan de wensen van internetters tegemoet te komen. Uiteindelijk overleven alleen de muziekaanbieders die bereid zijn lagere prijzen te vragen voor de muziek.
Door een lagere aanschafprijs zijn meer mensen bereid dat bedrag te betalen.
Het experiment van Radiohead heeft aangetoond dat muziekliefhebbers echt bereid zijn om een redelijke prijs te betalen voor digitale tracks.

Het internet biedt daarnaast de artiesten zelf voldoende mogelijkheden (website, MySpace, LastFM, Sellaband, SoundClick) om hun muziek direct aan de man te brengen,
buiten de muziekindustrie om.

De muziekindustrie slaagt er niet in om aan de wensen van internetters tegemoet te komen. Uiteindelijk overleven alleen de muziekaanbieders die overgaan van het principe ‘one-to-many-this-way’ naar ‘many-to-many-in-many-ways’. Het geld zal ook niet gaan zitten in de aanschaf van een geluidsdrager maar het verkopen van kaartjes van optredens, het verkopen van specifieke permissies (bijvoorbeeld om contact te krijgen met exclusieve groepjes, of het aanschaffen van limited edition merchandise, speciale concerten, speciale stukjes op een website, etc)

Er komt een overstap van distributie van geluidsdragers naar het faciliteren van ontmoeting tussen artiest en luisteraar via allerlei kanalen. De lijn wordt weer korter en het publiek en artiest hebben weer meer interactie en zelfs invloed, Er vind emancipatie van de consument plaats op alle vlakken en daarin is de luisteraar er ook een van:
Voorbeelden van (bekendere) artiesten die inmiddels nieuwe manieren uitdiepen:
NIN: ‘verliest’ zijn nieuwe album op een usb-sticky for a fan to find ;) Tevens roept hij zijn fans op om zijn werk te stelen. (link)
En nog veel meer interactie die hij zoekt met zijn schare fans.
Radiohead: laat de aanschaffer zelf de prijs bepalen voor een stukje gedownloade muziek (link)
Tori Amos: Gebruikt verschillende blogs om personages van/op haar nieuwe album driedimensionaler te maken. Op deze blogs vinden fans elkaar vervolgens ook weer ;)
(link)

Andere interessante leads om een idee te krijgen van hoe de toekomst in de muziek industrie zal evolueren:
Seth Godin o.a. hier.
Of bijvoorbeeld het principe van ‘The Long Tail‘

“De muziekindustrie slaagt er niet in om aan de wensen van internetters tegemoet te komen. Uiteindelijk overleven alleen de muziekaanbieders die de prijs van een CD/DVD zo aantrekkelijk (laag) maken dat de liefhebber weer gaat verzamelen. Wanneer het verzamelen van fysieke CD’s /DVD’s stopt stopt ook de herinnering”.

De muziekindustrie slaagt er niet in om aan de wensen van internetters tegemoet te komen. Uiteindelijk overleven alleen de muziekaanbieders die…zich realiseren dat businessmodellen uit het verleden geen garantie bieden voor de toekomst. Hoe krampachtig je daar ook aan vast probeert te houden De handel in geluidsdragers is passé en zal verdwijnen, net als de kolenboeren verdwenen bij de komst van het aardgas. Sleutelwoorden voor de toekomt zijn liefde voor muziek, variatie in aanbod (niet alleen kaskrakers), klantenbinding, beleving en emotie. Juist de nieuwkomers zijn degenen die dat begrijpen, kijk naar Sellaband, Last.fm, Radio Paradise. Voor de muziekliefhebber valt er steeds meer te genieten!

tja,ik heb in de jaren al heel wat lp.s cd,s gekocht,maar als de aanbieders toen al bv eens muziek op een cd zouden zetten die alleen ik leuk vond,ja dan zou ik er weer gaan kopen,helaas als je een cd koopt staan er naar mijn mening teveel nummers op die ik snel doorspoel,en helaas de artiesten (ik speel zelf ook)zijn vaak de dupe van die sponsers/producers(zakkenvullers)

…gratis muziek verspreiden.
en zullen bekend worden, en daardoor geld verdienen in de toekomst.
“eerst geven en dan nemen” in een tijd als deze zijn er teveel (zakkenvullers)

en ff voor muzikanten in alle vormen en genre’s: maak rustig een cd af… dus zorg dat al je nr’s die je op een cd uitbrengt even vet/mooi zijn,

geduld is een perfectie waar je later profijt van krijgt.