Zeker als projecten als www.reprap.org van de grond komen zijn ook fysieke objecten (althans, het bezit en gebruik van een kopie ervan) via het Internet te delen.

Een economie van ‘centrale producenten’ bestaat door het feit dat decentraal produceren (of ‘thuis maken’) minder plezierig, duurder en/of onmogelijk is.

Als je kijkt naar informatieproducten dan zie je dat ‘centrale producenten’ het lastig hebben om van de miljoenen ‘thuisproduceerders’ te winnen.

De ‘bits-to-atoms’ revolutie is al langzaamaan begonnen door o.a. ‘printing-on-demand’ (www.lulu.com bijv.).

Zaken als 3D-printers/rapid prototypers/fabbers gaan de komende jaren voor ‘P2P uitwisseling van fysieke objecten’ zorgen (nee, niet alles is geschikt, maar veel simpele zaken wel).

Dit soort extreme voorstellen voorkomen dus dat mensen met goede ideeen maar zonder directe productiecapaciteiten straks een ‘wereld 2.0′ revolutie kunnen doen beginnen.

Als iemand een RP-model creeert van bijvoorbeeld een waterpomp zodat die via het Net naar hulpbehoevende landen gestuurd kan worden en dat deze daar via een rapid prototyper al naar behoefte gemaakt kan worden, dan zou een fabrikant die een model heeft dat er een beetje op lijkt dit kunnen blokkeren.

Uiteindelijk is een blokkade van het recht om te kopieren een rem op de vooruitgang van beschaving en het handicappen van de mogelijkheden van de burgers.