Men moet zich niet laten bepalen door regels, dogma’s, activiteiten, materialisme, handelen of opvattingen over God of religie, want navolging van een systeem, een methode, een therapie, personen of gedachten… heeft geen enkele zin!
Men moet het dus zelf doen, niet anderen volgen, daarmee zelf ontdekken dat alle capaciteiten en de werkelijkheid in ieder mens ligt en realiseren dat daarin ál het wezenlijke is te vinden.
Wanneer een mens dit ontdekt, vrijkomt van welke binding dan ook, komt hij tot het pure gewaarzijn dat hem grenzeloze mogelijkheden verschaft. Het zoeken en daarmee vinden van de waarheid wordt dan ook belemmerd door álle religieuze organisaties of instellingen en kan slechts bevorderd worden door een proces van persoonlijke ZELFBEWUSTWORDING door het religieuze individu attaquerend te wijzen op zijn naieve volgzaamheid.
Ik stel ze in ieder geval altijd de vraag; “Hoe zou je er zelf over denken wanneer het je niet verteld zou zijn?” Zo ook; “Waarom heb je het zo nodig nodig te zijn met je malle idielogieën?”

Dat doe ik als filosofisch-psycholoog.
En vanaf hier aan Dhr. Eddy Terstall.. staat u mij toe u mijn boek ‘Alles is gedachte’ te emailen?

1) Mijn opvatting is dat iemand die dit land binnenkomt en geen enkele relatie met dit land heeft, geen gelijke rechten kan hebben als een burger die zijn hele leven in dit land heeft gewerkt. Dit is namelijk discriminatie van degene die een bijdrage hebben geleverd aan de huidige Staat en er is absoluut geen sprake van gelijkheid en de overheid dient ook zo te handelen. Dat er oprechte asielzoekers zijn die moeten op een eigen manier een rechten en plichten regiem krijgen, terwijl alle economische vluchtelingen weer een ander rechten en plichten regiem moeten krijgen.
2) Op het niveau van burger worden minderheden beschermd (en terecht) maar dat mag niet ten koste gaan van de meerderheid. Want door deze discriminatie van de meerderheid worden problemen gecreëerd en lijken in toenemende mate op een morele dictatuur.
Er bestaat geen gelijkheid, het is een onderdeel van de ideologie van de Ander.

Als iemand ervoor kiest om afstand te doen van de eigen verantwoordelijkheid ten aanzien van de eigen woorden en daden, dan zouden anderen uiteraard het recht hebben om hetzelfde te doen en bij het leveren van hun bijdrage aan de “ontstane dialoog”, ook hun eigen verantwoordelijkheid in handen van een derde persoon of instituut te leggen. Hierbij wellicht zelfs een beloning verwachtend van hogere krachten en een plek in een van de vele paradijzen verlangen. Denk bijvoorbeeld aan Mohamed B.

Natuurlijk kan je ervoor kiezen om de vrijheid van meningsuiting te gebruiken om mensen en groepen te beledigen, hun waardigheid aan te tasten, ze in een hoek te zetten en belachelijk te maken. Dit verkondigend als een van je democratische rechten, en verwachtend dat een derde je de verantwoordelijkheid uit handen neemt bij het bepalen of je woorden en daden regels of grenzen overtreden of niet. En dan nog zou je willen dat wie zich door jouw woorden of daden aangesproken of aangetast in zijn waardigheid voelt, zich moet gaan houden aan de maatschappelijke principes van een gezonde dialoog. Denk hierbij aan Geert Wilders, bijvoorbeeld.

Maar wie zich aangesproken en beledigd voelt, of in zijn waardigheid aangetast, mag er dan ook voor kiezen om zijn reactie buiten de grenzen van de eigen verantwoordelijkheid te zetten. En dan krijgt toch de rechter zijn rol. Die moet gaan bepalen wie in “de dialoog” de regels heeft geschonden. Als de noodzakelijke dialoog tussen mensen met verschillende culturele achtergronden en religies volgens dit principe gaat verlopen en als de deelnemers in dit proces zich aan de eigen verantwoordelijkheden ontrekken, dan zullen er – om de Rotterdamse dichteres Jana Beranová te citeren – doden in plaats van woorden vallen.

Het gekke is ook dat diegene die graag de vrijheid van meningsuiting misbruikt voor zijn of haar eigen belang, verwacht dat de mensen, groepen en religies, doel van zijn woorden en daden, gaan reageren binnen de normen van het algemeen fatsoen. Normen die hij of zij zelf niet meer respecteert of naleeft. Wat voor respect, wat voor dialoog verwacht je van me als ik, in jouw ogen, woorden en daden, het toonbeeld ben van de barbaar? Wil je met me in dialoog gaan of wil je me ergens “breken” met jou gelijk? En dan verwacht je nog applaus, felicitaties en bloemen van me?

Als de actuele dialoog in ons land op de bovengenoemde basis wordt voortgezet, mogen we gerust verwachten dat er nieuwe slachtoffers op de dodenlijst bijgeschreven zullen worden. Zo voeden we de traditie van stille tochten. Maar het is niet de basis voor een open, toegankelijker, participatieve en respectvolle maatschappij.

Juan Heinsohn Huala, dichter, kunstenaar, cultureel organisator, Rotterdam.
*“Als niemand luistert naar niemand / vallen er doden / in plaats van woorden”. Jana Beranová

Je hebt allemaal een eigen verantwoordelijkheid. mijn motto is: Behandel een ander zoals je zelf behandelt wilt worden.

Laten we er met z’n allen het beste van maken, er is al genoeg ellende op de wereld, waarom zouden we er door beledigingen en wraakacties over en weer een nog grote chaos creeren

“Als de vrijheid van meningsuiting beperkt wordt door de wet is het al geen vrijheid meer.”

Vrijheid is geen propositie. Vrijheid staat niet of aan (1) of uit (0). Vrijheid is relatief. De geschiedenis en praktijk leert dat.

Ranten dat je geen absolute vrijheid (van meningsuiting) hebt heeft weinig zin. Het is te filosofisch, theoretisch. Praktisch heb je die vrijheid nooit gehad. Overigens heb je die meestal wel, maar de gevolgen zijn dermate vervelend dwz bijvoorbeeld bestraffing met behulp van de wet, moord, schandpaal, ed. dat je de afweging maakt niet gebruik te maken van deze vrijheid danwel dat de vervelende gevolgen in beeld komen. Slechts in enkele gevallen wordt vooraf iets voorkomen. Dan gaat het om bijvoorbeeld poging tot moord, aanslag, stalken van een recalcitrant figuur door de sterke arm.

“Waar bv. journalisten en religieuze leiders van alles mogen roepen onder het mom van persvrijheid of godsdienstvrijheid”

Journalisten hebben inderdaad bijzondere (waarvan sommige ongeschreven) rechten. Zo ook de politie. Wat betreft godsdienst: dat is in de VS ook zo. We geloven allemaal ergens in wat het ook moge zijn. In vrijheid, bijvoorbeeld. Dus erken je eigen religie. ;-)

Waar bv. journalisten en religieuze leiders van alles mogen roepen onder het mom van persvrijheid of godsdienstvrijheid, kan de gewone burger voor dezelfde opmerkingen vervolgd worden. Dat is dus rechtsongelijkheid en een
beknotting van mijn recht tot vrijheid van meningsuiting.

Aan de vrijheid van meningsuiting moet geen enkele grens zitten, iedereen moet alles kunnen zeggen. Als je geen grens stelt heeft iedereen evenveel rechten en dan kunnen mensen die het willen inperken strafbaar gesteld worden. Dat moet de kern zijn.

Helaas is het ook zo de vrijheid van meningsuiting een volstrekt theoretisch iets is. Vraag het maar aan al die mensen, bekend of onbekend, mishandeld of vermoord zijn om hun mening. Wat heb je er dan aan als je in je recht staat?